We kunnen elkaar binnenkort weer zien

Tijdens de laatste kerkenraadsvergadering is besloten om de diensten vanaf 5 juli op ‘Coronawijze’ te hervatten en ik verheug me er enorm op om dan velen van u weer te zien! Het is weliswaar de eerste zondag van onze zomervakantie, maar Han en ik hebben besloten niet naar het buitenland of anders ver weg te gaan, dus dan toch een zondag voorgaan is geen probleem. Bovendien zijn heel wat zondagen vrij geweest de afgelopen tijd, en vind ik het fijn u weer te zien en te spreken in levende lijve. Na een inventarisatie onder een aantal leden van de Taakgroep pastoraat bleek dat zeker niet iedereen overweegt om op 5 juli al weer naar de kerk te komen, en dat begrijp ik heel goed. U moet zich er zelf veilig bij voelen en ook klachtenvrij zijn uiteraard.

Wat is het ook fijn om te merken dat veel gemeenteleden elkaar in deze vreemde maanden wel hebben gebeld of anderszins contact hebben gehad. En ook fijn is het dat toch heel wat mensen de diensten, die we als Kempen gemeenten hebben uitgezonden vanuit Veldhoven, hebben weten te vinden via internet. Toch is er qua kerkelijke activiteiten heel veel stil komen liggen. Hoe vullen we het komend winterseizoen in? Wanneer kunnen gespreksgroepen weer een bijeenkomst houden?

De winkel van de Verbinding is sinds kort weer een beperkt aantal dagen open voor klanten die het nu extra moeilijk hebben, maar wanneer kunnen we verder open?  De maaltijden die we maandelijks hadden willen verzorgen in de Ontmoetingskerk, wanneer kunnen we van start? Het is allemaal nog erg onzeker hoe de versoepeling van de maatregelen gaat uitpakken en hoe de komende maanden er ook voor onze kerkelijke gemeente uit gaan zien.

In hoeverre de ’s zondagse diensten, op afstand en zonder zingen en koffiedrinken na afloop, van toegevoegde waarde zullen zijn moet ook nog blijken, maar we gaan een start maken. Een kerk in Heerenveen maakte een spandoek en hing dat aan de buitenmuur ‘Houd moed! Heb lief!’

Een van de dingen die deze crisis mij heeft doen beseffen is hoezeer wij als samenleving niet, of toch in ieder geval moeilijk, kunnen omgaan met lijden, met onzekerheid en ongeluk. Wat waren we en wat zijn we ongelofelijk in de waan dat wij controle hebben over ons leven en dat de samenleving maakbaar is. Voor mijn gevoel heeft dat ook te maken met de ontkerkelijking.

Immers, wie gelooft in de God van de bijbel en in zijn Zoon Jezus Christus, heeft weet van lijden en gebrokenheid. Dat staat in schril contrast met de jubelende succesverhalen die mensen publiceren op Facebook en Instagram. Daar laat je vooral weten hoe fantastisch het met je gaat en wat voor geweldige dingen je onderneemt.

Corona heeft ons opeens laten merken dat ook lijden en dood onderdeel zijn van ons leven en dat we daar maar beter niet van weg moeten kijken. In dat kader las ik onlangs twee interessante boeken.

Het ene is van Yvonne Zonderop, o.a. journaliste van de Volkskrant,  met als titel ‘Ongelofelijk’, over de verrassende comeback van religie. En van Dirk de Wachter, psychiater-psychotherapeut in Leuven, las ik ‘De kunst van het ongelukkig zijn’.

Yvonne Zonderop beweert dat er met de ontkerkelijking veel kinderen met het badwater zijn weggegooid. En ze pleit er als ongelovige ‘cultuurchristen’ voor dat we ons opnieuw gaan verdiepen in de joodse en christelijke verhalen omdat die de basis vormen van onze cultuur.
Dat is belangrijk, zo zegt ze, omdat wie zichzelf niet kent, wie zijn of haar eigen cultuur en identiteit niet meer verstaat, die kan er ook niet voor openstaan om anderen, met een andere achtergrond en komend uit een andere cultuur, te begrijpen. En dan worden we vatbaar voor radicalisme, xenofobie en nationalisme. Het is precies wat we om ons heen zien gebeuren.
 
Dirk de Wachter houdt een pleidooi voor de kunst van het ongelukkig zijn.
Zijn boekje eindigt met de zin ‘streven naar het geluk als levensdoel is een vergissing. Streven naar zin en betekenis daarentegen, is waar het leven om draait’.
 
Ik kan me zo voorstellen dat daar, na deze periode van gedwongen ‘stilstand’, ook buiten de kerken mensen opnieuw bij bepaald zijn. Wie zijn wij eigenlijk? Waarvoor leven we eigenlijk?

Ik kan me ook voorstellen dat we in de lock down hebben ervaren dat het in ons leven niet gaat om succes hebben en succes zijn, om meedoen in de ‘ratrace’ en alles voor de economie, maar dat er ook andere waarden in ons leven zijn van veel meer belang. Dat we in onze individualistische neoliberale samenleving opeens aan den lijve hebben ondervonden hoe waardevol samen is. Maar misschien ben ik te optimistisch, dat is nu eenmaal mijn vak.

Fijn dat we elkaar over niet al te lange tijd weer zullen zien!

Tot slot een Pinksterboodschap die ik toegestuurd kreeg van een vriendin en die ik bewerkte:

Wij zijn de tijden
Het zijn slechte tijden.
Het zijn moeilijke tijden,
dat zeggen de mensen tenminste.
Maar laten we liever goed leven
dan worden de tijden vanzelf goed.
Wij zijn de tijden –
zoals wij zijn, zo zijn de tijden.
Waarom teleurgesteld zijn, waarom mopperen?
De wereld is slecht, ja zeker slecht.
Maar wat is er dan zo slecht aan de wereld?
De hemel, de aarde en het water zijn niet slecht
en alles wat daarin is:
de vissen, de vogels en de bomen ook niet,
al die dingen zijn goed.
Laten we dan liever goed leven.
Dan worden de tijden ook vanzelf goed,
want wij zijn de tijden –
zoals wij zijn, zijn de tijden.

Bovenstaande tekst is geschreven door de oude kerkvader Augustinus (354-430). Onvoorstelbaar, een tekst van 1600 jaar oud die zó actueel is. Want nee, het zijn inderdaad geen gemakkelijke tijden.
En toch, waarom bij de pakken neerzitten? Er is zoveel ook nog wel. De vissen, de vogels en de bomen. En ook in de kerk is er veel meer wel dan niet. We hebben elkaar, we hebben de verhalen en we hebben hoop. ‘Wij zijn de tijden.‘ In die tijden leven we naar Pinksteren toe.

De bijbel vertelt daarover prachtige verhalen. Eerst hoe mensen elkaar kwijtraken. Samen willen ze een toren bouwen zo hoog als de hemel. Groeien zonder grenzen. Het leidt tot één grote spraakverwarring, totdat het Pinksteren wordt. Want waar de toren mensen uit elkaar dreef, brengen wind en vurige tongen hen weer bij elkaar. Gods Geest doet mensen elkaar weer verstaan. ‘Wij allen horen hen spreken in onze eigen taal over Gods grote daden.’

De belofte van Pinksteren is dat wij elkaar niet kwijtraken. Gods Geest brengt mensen bij elkaar. Over de grenzen van maatregelen heen. Laten we dan zo Pinksteren vieren. In het vertrouwen dat we bij elkaar horen. Laten we liefhebben, trouw zijn en kerk zijn. En laten we elkaar vertellen van Gods grote daden. Want wij zijn de tijden.

Houd moed! Heb lief!

Marie-Jantien Kreeft

We kunnen elkaar binnenkort weer zien